Ditto 2x
    • Seymour Duncan Alternate 8 Manyetik Hakkında İzlenimlerim

      Seymour Duncan Alternate 8 Manyetik Hakkında İzlenimlerim

      Kısa bir süre önce aldığım Seymour Duncan Alternate 8 hakkındaki izlenimlerimi paylaşmak istiyorum. Yeni bir manyetik ve hakkında Türkçe olarak hiç bir değerlendirmeye rastlamadığım için bu paylaşıma gerek duydum.

      http://i1220.photobucket.com/albums/...z/DSC01269.jpg

      http://i1220.photobucket.com/albums/...z/DSC01273.jpg

      Öncelikle şunu baştan belirtmek istiyorum, çok fazla farklı manyetik tecrübem yok. Kullandığım, ya da detaylıca denediğim EMG, Di Marzio ve Seymour Duncan üretimi çeşitli manyetikler olsa da bu konudaki birikimimin, forumdaki pek çok arkadaşla kıyaslanamayacak şekilde az olduğunu düşünmekteyim. Yani özetle bu yazı bir manyetik gurusuna ait değil. Bu arada gitarda ton olayı, tamamen kişisel zevk, beklentiler ile ilgili. Bu yüzden beni çok mutlu eden bir ekipman için mükemmel, harika gibi terimleri kullanmaktan kaçınırım daima.

      Nam’ı diğer SH-15/TB-15 manyetiğimiz Alnico8 bar mıknatısa sahip ve bu mıknatıs konusunda bildiğim kadarıyla türünün ilk örneği. Katalog bilgilerinde direnç değeri 17.68 kOhm olarak verilmiş. Bendekini seri humbucker bağlantıda 18,35 kOhm ölçtüm. Normalde böyle ölçümler yapmam, çok kurcalamam aslında, bunu forumda referans olması amacıyla yaptığımı belirteyim. Frekans dağılım karakteri ise, Seymour Duncan Tone Chart’ta Bass/Mid/Treble olarak sırasıyla 7/8/9 olarak puanlanmış.

      Ben bu manyetiği Floyd Rose köprülü Jackson USA-SL2H gitarım için aldım, dolayısı ile bendeki manyetik Floyd köprü genişliği için olan Duncan’ın Trembucker olarak adlandırdığı cihaz. Gitar kızılağaç gövde, neck thru body akçaağaç saplı ve abanoz tuşeli. Gitarımı standard Mi akordda kullanıyorum, yıllardır hep böyle alıştım, drop tuning falan bana göre değil, çalamıyorum bu şekilde zaten. Bir de süper stratlarda köprü manyetiğini yüksek çıkışlı seviyorum, açık seslerde kullanmıyorum, olsaydı bir Les Paul’üm, Heritage’im o zaman PAF klonu daha vintage işi birşeyler takardım her halde.

      Bu gitarı edindiğimde manyetik revizyonu hiç kafamda yoktu. Gitarın üzerinde stok gelen Seymour Duncan TB4 (JB), yüksek çıkışlı, kendince klasik olmuş doğuşkanlara sahip bir manyetik. Ancak manyetik kaşıntısı sanırım zamanla gelişen bir olgu, çıkış gücü, tepkileri tatmin etse de zamanla bas yetersizliği hissiyatı, sololarda insanın genizinden çıkıyormuş gibi gelen nasal durum, bende manyetik arayışları oluşturdu. JB’nin seveni çok, ama bana gelmedi işte. İstediğim çıkış gücünün korunması, bas artışı ve de bu cırtlaklıktan kurtulmaktı. Ancak kesinlikle scoop tabir edilen sadece işin bu yönüne odaklı manyetik de değildi aradığım. Uzun zaman sonunda bu konuda kendimle ilgili keşfettiğim bir durum, EMG manyetikleri bir de seramik mıknatıslı manyetikleri sevemediğim yönünde. Benim için manyetikte mıknatıs Alnico olmalı, bunların karakterini seviyorum, seramikler bana kuru cazgırlık olarak geliyor nedense.

      Manyetiğimiz Duncan’ın standard dört kablo bağlantılı şeklinde. Bir de gitarımın ton potu CTS 250 K idi, bunu CTS 500 K ile değiştirdim, bu da not olarak bulunsun.

      Düzenim, ana hat olarak Mesa Boogie Triaxis Preamp, TC Electronic GMajor2, BBE 382i Sonic Maximizer, Mesa Boogie 2:50 Rackmount Power ve Mesa Boogie Stiletto 4x12 kabin üzerine kurulu bir rack sistem. Manyetiği daha iyi hissetmek için TC GMajor-2, BBE ünitelerini devre dışı bıraktım, sadece Triaxis ve 2:50 power amp ile denedim. Triaxis’te önceden yazdığım clean ve drive programlar üzerinde eski JB ile farklarını hissetmeye çalıştım. Bu tip yazıları kayıt ile desteklemek en doğrusu tabii ki, ancak şu an için ne ses kartım ne de DAW programlarını sorunsuzca çalıştıracak güncel bir bilgisayarım yok maalesef. Bu işi de artık hem cem olaylarına karışmak, hem de bu tarz incelemelerde referans kayıtlar yapmak için çözmek istiyorum.

      Sonuç olarak, doğru dürüst yükseklik, vida ayarı falan yapmadan aldığım sonuç benim için şaşırtıcı derecede iyi oldu. Bu manyetiği çok sevdim. JB’nin beni rahatsız eden cırtlaklığından kurtuldum. Baslar kütür kütür, patlak çatlak dağınık değil, gayet güzel, sıkı ve net, tizler yerinde, Floyd Rose köprülü gitarlar için ton puanlaması tiz yönünden riskli gibi görünmekte ise de sonuç öyle değil. Çıkış yüksek ama JB ‘ile arasında öyle ahım şahım bir hissiyat farkı oluşturmadı. High gain sularında özellikle de sarımlı tellerdeki pinch harmonic numaralarına verdiği tepkileri duymak bir zevk. Evet bası tizi yerinde ancak Mid sevenler de bu manyetikte kendilerine göre bir şeyler bulacaktır ki ben de akışkan solo tonlarında mid frekansları yukarı çekerim. Triaxis’te bol midli hafif drivelı tonlar için yazdığım programlarda, yine bol midli high gain solo programlarında da gayet güzel tonlar aldım bu manyetikle. Canlı canlı güzel harmonikler üretiyor. Bas peşinde koşup gitarına DiMarzio Tone Zone takanların yaşadığı boğukluk, puslu hissi kesinlikle yaşatmıyor ki ben de zamanında bunu yaşayanlardandım.

      Bu manyetiği seçtiğim için memnunum. Başta söylediğim üzere yeni bir manyetik, piyasada oturmuş, albüm kayıtlarında şurda burada klasikleşmiş, kaydı referansı bol manyetiklere göre bunu almak riskliydi benim için. Sevmezsem satarım yerine yeni denemeler yaparım diye düşünmüşken ilk denemede nokta atışı gibi oldu. İlerisi ne gösterir bilinmez, kaşıntı nereye gider o da ayrı bir konu tabii ki.

      Sevgi ve Saygılarımla,
      Bu yazının aslı şu forum başlığında yayınlanmıştır: Seymour Duncan Alternate 8 Manyetik Hakkında İzlenimlerim Yayınlayan instutoris Mesajın aslını görüntüle

    gitarpedal